Als leesbevorderaar en promotor van jeugdliteratuur trekt de wereld van de verbeelding mij erg aan. Naast verdwalen in verhalen laat ik me ook graag verrassen door wat op mijn pad komt. Als klein kind vond ik verdwalen al heel spannend. Mijn moeder was daar niet zo blij mee. Als iets groter kind maakte ik vaak routebeschrijvingen aan de keukentafel om vervolgens nauwgezet de voorgeschreven route te lopen of te fietsen:
Straat uit tot het eind. Links.
Eerste straat rechts.
Vanaf huisnummer 13 eerste straat rechts.
Aan het eind links....
Toen de kinderen klein waren en ik opgetogen naar de achterbank riep dat we de weg kwijt waren, hebben zij alleen de eerste keer gehuild. Daarna snapten zij hoe leuk en spannend het was om samen te roepen: NOOIT MEER NAAR HUIS!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten